My Prix
Columns

27-6-2011

Creatief enthousiasme

Door: Tobias Verhagen

Sorry this text is currently not available in english - Creatief enthousiasme, dat spreekt voor mij uit het werk van de kunstenaar die ik heb gekozen als de winnaar van de Prix de Rome 2011. De oudste kunstprijs voor kunstenaars onder de 35 jaar wordt dit jaar uitgereikt aan één van de tien kunstenaars die hun werk tentoon stellen bij de Smart Project Space in Amsterdam.

De missie van de Prix de Rome is het traceren van talent en het signaleren van trends in de beeldende kunst in een internationale context. In deze missie is de Prix de Rome dit jaar zeker geslaagd, want er valt veel bijzonder en gevarieerd werk te zien. De tien deelnemers wonen en werken weliswaar in Rotterdam of Amsterdam, maar er zijn er slechts vier van Nederlandse origine.

De werken hebben geen eenvoudige tentoonstelling opgeleverd. Een bezoek aan de Smart Project Space vergt een actieve deelname van de bezoeker, want het werk laat zich vaak niet eenvoudig lezen. Dit hoeft niet persé negatief te zijn, aangezien dat wel vaker het geval is bij interessante kunst. De inrichting van de tentoonstelling draagt echter niet bij aan de toegankelijkheid, want de twee moeilijkste werken staan al meteen in de eerste twee ruimten.

Deze twee werken zijn van Edward Clydesdale Thompson en Vincent Vulsma. Wat het werk van Thompson en Vulsma met elkaar gemeen hebben, is dat hun werk vooral betekenis ontleent aan de context van waaruit ze ontstaan zijn. Deze context is voor de bezoeker voor het grootste deel niet te zien. De werken zelf geven slechts een hint van deze context. Thompson liet zich inspireren door de cultuur en het landschap van Tromso, een klein stadje in Noorwegen. Zijn werk bestaat uit allerlei verwijzingen naar Tromso, maar die worden algemeen en abstract, omdat ze uit die context zijn gehaald. Ook Vulsma geeft met zijn werk slechts hints naar de ongetwijfeld interessante context. Het bestaat uit acht textiele doeken met een zwart-wit motief. De reader verwijst naar de tentoonstelling ‘African Negro Art’ uit 1935 en naar foto’s van Walker Evans uit dezelfde periode. Een nadere uitleg van de verwijzingen blijft uit. Ik vind dit jammer, want zo zal niet iedereen de kunsthistorische waarde van deze Afrikaanse afbeeldingen kunnen plaatsen.
Prix de Rome Sorry this text is currently not available in english -
Sorry this text is currently not available in english - Guido van der Werve wil met zijn beeldende kunst dezelfde directheid bereiken als die van muziek. In zijn film ‘Nummer 12’ is hij daarin redelijk geslaagd. In elk geval meer dan menig deelnemer aan de PdR. Het is deze directheid die ik mis in werken als die van Thompson en Vulsma. ‘Nummer 12’ vind ik een typisch voorbeeld van een werk dat naar vorm en inhoud voor zichzelf spreekt. Dat het werk van Guido van der Werve niet is geselecteerd voor de shortlist, kan ik begrijpen. ‘Nummer 12’ is in tegenstelling tot eerder werk, ‘Nummer 8’ bijvoorbeeld waar hij voor een ijsbreker loopt in Finland, minder eenduidig en puur. ‘Nummer 12’ toont namelijk een veelheid aan ideeën en combinaties daarvan, die ver gezocht lijken. De grote kracht zit dan ook meer in de uitvoering van deze ideeën en de moeite die het moet hebben gekost om de film te maken.

Ik waardeer in het werk van Van der Werve vooral het creatieve enthousiasme dat er uit spreekt. Hij heeft de relatie tussen het schaakspel en muziek als uitgangspunt genomen. Hij combineert daarbij wetenschappelijke gegevens; zoals technische aspecten van toonhoogten en het aantal schaakzetten; het tellen van de sterren en het wachten op een aardbeving. Vanuit deze uiteenlopende gegevens en ideeën, en de parallellen daartussen, heeft hij een aantal scènes gefilmd die samen ‘Nummer 12’ vormen. De film duurt ruim 40 minuten. Je moet er letterlijk de tijd voor nemen. Ik had hier geen moeite mee, omdat er genoeg is te ontdekken in de film. Wat ik ook te gek vond was het vakmanschap waarmee het werk gemaakt is. Van der Werve componeerde de muziek voor het stuk zelf, de ‘schaakpiano’ waar hij op speelt heeft hij zelf gemaakt en hij speelt de hoofdrol.

Ik had het gevoel dat ik naar iets bijzonders aan het kijken was en daarom is Guido van der Werve mijn winnaar van de Prix de Rome.
Prix de Rome Sorry this text is currently not available in english -
Sorry this text is currently not available in english - Door Tobias Verhagen (25)

Tobias is momenteel zijn Bachelor Geschiedenis aan het afronden aan de Universiteit van Amsterdam met als minor Kunstgeschiedenis.
Er zijn nog geen reacties

Plaats hier een reactie




Anti-Spam check *
Vul de volgende woorden in: check

Email  

Eerdere
Columns