My Prix
Columns

21-6-2011

De prijs voor lef

Door: Lieke Sanglier

Sorry this text is currently not available in english - Videokunst is dit jaar populair bij de jury van de Prix de Rome. Maar liefst zes van de tien kunstenaars exposeren een beeld- of geluidsinstallatie. Veel conceptuele kunst, welke per definitie lastiger te plaatsen is, maar tegelijkertijd ook de interesse wekt. Ze prikkelt de geest en zet je aan het denken. Ze stelt je vragen als: Wat doet dit met me en wat vind ik hiervan?

In de film Product of Play, van shortlist kandidate Priscilla Fernandes, bouwt een jongen een blokkentoren waarna een meisje alle blokken op de grond gooit en begint te lachen. Hierna zingt ze met luide en hoge stem een liedje. Het tafereel voelt ongemakkelijk, akelig bijna. Het is een voorbeeld van een kunstwerk dat intrigerend is, maar ook raadselachtig en verwarrend.

De natuur was voor veel kunstenaars een inspiratiebron. We zien deze als de achtergrond bij de documentaire van Mark Boulos over de Guerrillabeweging New People's Army, die zich schuilhoudt in de bossen van de Filipijnen. We zien de natuur terug in het werk van Edward Clydesdale Thomson. Hij is gefascineerd door het landschap en onderzoekt in zijn kunst het verlangen achter de relatie van culturen met het landschap. In de film van Guido van der Werve, nummer 12, kan de indrukwekkende natuur als videoclip gezien worden van zijn muziek. Toen hij vroeger begon met pianospelen merkte hij wat muziek deed met mensen. In zijn werk wilde hij de kunst net zo direct laten overkomen. Met behulp van een zelf gecomponeerde soundtrack neemt Guido je mee in een idyllische wereld.

Bij Ben Pointeker is er geen sprake van geluid noch van een hoofdpersoon. De natuur is het onderwerp en de acteur van de film. Het werk is een mix van film en fotografie en bestaat grotendeels uit stilstaande beelden. Een glooiend grasveld of een weg aan de afgrond vlak voor een bocht, zodat je het gevoel krijgt dat er ieder moment een auto om de hoek kan komen scheuren.

Pilvi Takala is één van de shortlist kandidaten die voor een video-installatie heeft gekozen. De onderwerpen die zij in beeld brengt, spelen zich altijd af in een specifieke sociale omgeving. Door zich undercover te mengen in deze situaties probeert ze de geschreven regels te doorbreken en het grijze gebied te achterhalen. Het gebied dat tot nu toe onduidelijk is.

Zo onderzocht Talaka eerder de illusie van veiligheid en bescherming in openbare ruimten. Verkleed als een winkelassistent gedraagt ze zich uitermate aardig en hulpverlenend. Ze sluit onopvallend de rugtas van een man die bij een boekentafel staat en ze trekt op dezelfde manier het rokje recht van een meisje dat uit de paskamers komt lopen. Niemand die Talaka verdacht vindt. Het laat zien dat mensen vreemd gedrag negeren doordat ze zich in een luchtbel lijken te bevinden. Alles wat buiten deze geforceerde omgeving gebeurt lijken mensen niet te willen zien.

Voor haar film Broad Sense bezoekt Pilvi Takala een paar dagen lang het Europese Parlement in Brussel. Een verborgen camera laat zien hoe er op haar aanwezigheid wordt gereageerd. In deze half publieke, half private ruimte brengt Talaka in beeld wat de gedragsregels zijn en hoe de eendracht hierin ontbreekt. Voordat ze naar België vertrekt vraagt ze verschillende parlementariërs per e-mail wat de dresscode is voor het bezoeken van het parlement. De onderling sterk verschillende antwoorden zijn afgedrukt op t-shirts..
Prix de Rome Pilvi Takala, Broad Sense (2011) Installation with 19 T-shirts and video, 8 min 30 sec, color, sound. (Prix de Rome 2011 exhibition) image by D. Nicolas
Sorry this text is currently not available in english - Pivi Takala kan niet zozeer als een visueel kunstenaar worden omschreven. De film van het bezoek aan het Europees Parlement toont niet de mooie natuurbeelden waar je eindeloos naar kunt blijven kijken. Geen verbluffende filmtechnieken, maar een realistisch beeld van het gebied waar zich nog niemand eerder in heeft begeven. De acties om dit gebied te betreden zijn gedurfd en af en toe gênant. Beschamender is het dat wij in het algemeen allemaal meegaan in de regels en ze accepteren, terwijl de logica ontbreekt.

De video doet je nadenken over de eigen regels in het dagelijks leven. Door zich vele malen naïef en ontwetend op te stellen weet Takala op een speelse manier een sociaal- maatschappelijke kwestie onder de aandacht te brengen. Ze is de enige kunstenaar in de tentoonstelling van de Prix de Rome die dat doet.
Prix de Rome Sorry this text is currently not available in english -
Sorry this text is currently not available in english - Door Lieke Sanglier (21)

Sinds kort ben ik redacteur bij het jongeren persbureau Deadline. Hier krijg ik de mogelijkheid om te schrijven over kunst, cultuur en media.
Daarnaast studeer ik Bedrijfscommunicatie aan de Hogeschool Utrecht.
Op dit moment zit ik in de eindfase van mijn stage bij filmdistributeur Cinéart in Amsterdam. In september start ik met mijn minor Fotojournalistiek en beeldredactie.

Website: www.deadline.nl
Er zijn nog geen reacties

Plaats hier een reactie




Anti-Spam check *
Vul de volgende woorden in: check

Email  

Eerdere
Columns