My Prix
Columns

10-1-2011

The 2011 Prix de Rome Exhibition

Door: Radna Rumping

Sorry this text is currently not available in english - De tentoonstelling van de Prix de Rome 2011 laat nog enkele maanden op zich wachten, maar de aanloop naar deze expositie en het selecteren van de winnaar kent een lang en zorgvuldig proces.

Nadat een internationale jury uit de 200 inzendingen een longlist van 10 kunstenaars heeft samengesteld, presenteren deze kunstenaars hun werk in de Rijksakademie van beeldende kunsten. De jury komt hier bijeen om vier kunstenaars te nomineren, die nieuw werk zullen maken voor de eindronde van de Prix de Rome. In een tentoonstelling bij SMART Project Space zal ook dit werk door de jury beoordeeld worden, waarna in juni de winnaar bekend wordt gemaakt.

De presentatie van de longlist is normaal niet voor publiek te zien, maar dit jaar gaf de Prix de Rome een kijkje achter de schermen. Op vrijdag 10 december, vlak nadat de jury de shortlist had samengesteld, kwamen studenten, journalisten, jonge kunstenaars en andere geïnteresseerden samen op de Rijksakademie. Om rondgeleid te worden langs de presentaties, deelnemende kunstenaars te spreken en een persoonlijke shortlist samen te stellen. Vanuit de gedachte dat het idee van jureren je bewuster laat kijken.

Voor velen was het de eerste keer dat ze op de Rijksakademie waren. ‘Een schitterend en enigszins verwarrend gebouw’, volgens Bér Engels. De beslotenheid van het gebouw maar ook de bijeenkomst zorgde voor een gevoel van saamhorigheid. Reinier Klok ‘had het liefst met de aanwezigen een heel weekend willen bivakkeren in de Rijksakademie’. Voor Bibi Fadlalla was de preview anders dan een reguliere opening of expositie. ‘Ik heb zo vaak op een opening gestaan waar de drank en gezelligheid belangrijker was dan de kunst, en het werk daardoor ondergesneeuwd raakte. Nu was het net andersom.’
Prix de Rome Sorry this text is currently not available in english -
Sorry this text is currently not available in english - Na een korte introductie gingen verschillende groepjes op pad onder leiding van Els van Odijk (secretaris Prix de Rome, directeur Rijksakademie), Kim Knoppers (coördinator Prix de Rome) en Susan Gloudemans (Rijksakademie Trustfonds). In ieder atelier was weer heel ander werk te zien, waarover soms gediscussieerd werd, en soms een diepe stilte viel.

Vincent Vulsma presenteerde een object uit Nieuw-Guinea en diepzwarte doeken. ‘Zijn materiaalbewerking had een bedrieglijk effect,’ zegt Gijs van der Sanden, ‘het leek op een gedrapeerde stof, maar was iets heel anders.’ Bibi: ‘Zijn werk bood op de een of andere manier een abstracte inspiratie. Een soort leegte die ruimte biedt voor traditie en folklore. Het riep bij mij de associatie op van een roadtrip, een reis door een leeg woestijnachtig landschap waar je relikwieën vindt van verloren geschiedenissen en andere culturen.’ Reinier zijn fascinatie voor veranderende postkoloniale relaties kwam terug in 141˚E dat bestond uit een doormidden gekliefd Asmat schild uit Nieuw-Guinea. ‘Het overkoepelende thema van werk van de ene marktplaats in de andere brengen vond ik erg interessant.’

Was de presentatie van Vincent Vulsma gericht op enkele werken, in het atelier van Petra Stavast viel zoveel te zien dat niet iedereen wist waar te beginnen. Bibi: ‘Ik heb een zwak voor archieven, oude foto’s en herinneringen. Er viel veel te bekijken in haar atelier en al haar werk was van een hoge kwaliteit.’ Bér zag zowel in het werk van Petra Stavast als Gwenneth Boelens ‘een constante hunkering naar het verleden, en het herontdekken van oude gewoontes, technieken en cultuur’. Reinier werd door Katarina Zdjelar geraakt vanwege de manier waarmee ze ‘hele normale mensen’ in haar werk betrekt . ‘Dat vond ik erg verfrissend, en als zij een nieuwe generatie kunstenaars vertegenwoordigd vind ik dat leuk.’

Het werk van Mark Boulos, All that is Solid Melts into Air, waarin hij de armoede rond de Niger Delta spiegelt met de beursvloer, maakte op veel aanwezigen een diepe indruk. Bér deed de film direct denken aan Wikileaks. ‘De actualiteit waar de Prix de Rome naar streeft was bij de video-installatie van Mark Boulos het beste vertegenwoordigt, de dag voor de preview was er nog een ‘US Embassy Cable’ naar buiten gelekt over de infiltratie en invloed van Shell in de Nigeriaanse overheid.’ Reinier: ‘Mark Boulos geeft een persoonlijk en menselijk gezicht aan de Nigerianen die in een door Shell uitgebuit land leven. Ze lijken zich tot jou en de rest van de westerse wereld te richten dankzij de opstelling van twee projecties tegenover elkaar. De westerse projectie heeft geen stem, waardoor je je automatisch richting de Nigerianen richt, en je het gevoel krijgt dat ze het tegen jou en de rest van ‘jouw soort’ hebben.’

Bij Pilvi Takala kon er plots gelachen worden. Ze heeft een ‘humoristische kijk op de realiteit’, volgens Ambar Surastri. Zowel Reinier als Sarah hadden haar niet op hun persoonlijke shortlist gezet, maar zeiden een dag later dat ze dat achteraf gezien wel hadden willen doen. Reinier: ‘Pilvi Takala vangt een hele herkenbare neiging van mijn generatie om met zo min mogelijk inspanning ballin te zijn’. Sarah: ‘Ze brengt de hedendaagse doorgedraaide popcultuur erg sterk in beeld.’
Prix de Rome Sorry this text is currently not available in english -
Sorry this text is currently not available in english - Het werk van Priscila Fernandes had een sterk theoretische basis, maar was niet ontoegankelijk. Haar presentatie gaf stof tot nadenken voor Sarah: ‘Fernandes met haar diepe betekenis van een geluid, alledaagse bewegingen en de nutteloosheid daarvan en de ‘wil’ van het ordenen van manieren van denken vond ik erg interessant en hebben mij meer aan het denken gezet.’ Gijs: ‘Ze werkt erg analytisch en heel precies, en ze gaf een heldere uitleg bij haar werk.’ Ook Bibi nomineerde haar. ‘Haar werk sloot erg aan bij theoretische onderwerpen waar ik in mijn studie en werk door ben gevormd: taal, representatie en psychoanalyse.’

Ben Pointeker stelde voor zijn film zwijgend te bekijken. In de donkere zolderruimte zorgde dit voor spanning en concentratie. Die concentratie was er ook bij de strak vormgegeven collages en installaties vanEdward Clyde Thomson, die later nog zelf tevoorschijn kwam om uitleg te geven. Bér: ‘Zonder de uitleg had ik het werk niet kunnen appreciëren zoals ik dat nu doe. Een belangrijk aspect van kunst vind ik de persoonlijke interpretatie. ‘We don’t see things how they are, we see them how we are.’ Daarbij is een uitleg van de kunstenaar ook belangrijk, om op die manier jouw denkbeelden te kunnen verrijken met die van een ander.’

De laatste presentatie was van Guido van der Werve, en maakte op veel bezoekers de meeste indruk. Reinier: ‘Zijn werk overdonderde me enorm. Het was ook het enige werk waarvan de reputatie me al had bereikt, en ik bij zijn opstelling een aha moment had. Het is erg poëtisch en heel toegankelijk. Het heeft iets sentimenteels en neigt soms bijna potsierlijk worden. Maar dat dat me niet stoorde zegt misschien wel genoeg over de tijdsgeest en de actualiteit van zijn werk.’ Sarah: ‘Ik werd het meest geraakt door zijn geplande trip naar de Mount Everest en dat hij daar een autobiografie zal voltooien voor het geval hij de klim niet haalt.’

Na een snelle telling van de stemmen, bleek Guido van der Werve onder deze groep genodigden veruit de meeste stemmen gekregen te hebben. Andere kunstenaars die vaak genoemd werden waren Priscila Fernandes, Mark Boulous, Edward Clydesdale Thomson en Petra Stavast.

Met dank aan Bér Engels (RMBA radio, Brokin’ Agency), Reinier Klok (student Reinwardt Academie, DJ), Bibi Fadlalla (documentairemaker, NTR), Sarah Berckenkamp (projectleider Stichting Museumnacht Amsterdam), Gijs van der Sanden (redacteur, student Letterkunde), Ambar Surastri (Nalden.net) en alle overige aanwezigen.

Ik was net ergens. Daar was mooie kunst. En mensen. Mensen die altijd tweeten. Maar het was stil op Twitter over die plek. Dat was heel mooi.
Bér Engels (via Twitter)   14-4-2011 22:03

Plaats hier een reactie




Anti-Spam check *
Vul de volgende woorden in: check

Eerdere
Columns